ilkay
@ilkayay
3 okur puanı
Haziran 2018 tarihinde katıldı
Ömrünün son bulduğu yerde açan, bir çiçek tarlasıydı
Son gördüğü bir dolu çiçek tarlasıydı yanında götüreceği
Görmeye geldi
Elleriyle görmeye, nefesiyle, dudaklarıyla görmeye
Bacak arasıyla görmeye geldi
Elleri soğuktu, nefesi soğuk
Ruhu da soğuktu
Görmediği, göremediği bir yerler vardı
Zihnimin kıvrımlarını göremedi
Ve
Ruhumun derinliklerini
Tüm kayıplıkların ötesinde
orada bir yerdesin
Hapsolmuş, saklanmış, dışlanmışlıkların ötesinde bir yerdesin
Kendine koyduğun engellerin kölesisin
Damarlarında kanın süzüldüğünü duyup hissedebilecek kadar kendi içine saklanmışsın
Orada bir yerde bir dünyan var
Dışarı adım attıkça daha da içeri saklandığın
Saklandıkça, kendinden bile saklandıkça daha da büyüyen bir dünyan var...