Bugünlerde yaptığım okumalardan şefkat ve affetme üzerine yazmak istedim. Ben affedemiyorum kimseyi, etkisi azalıyor ama içimdeki kırgınlık asla gitmiyor. Bana yaptıkları, kabalık veya zulüm için af dilemeye, yüzleşmeye bile tenezzül etmeyen,bence fıtratları kalpleri kabalık ve zulümle yoğrulmuş insanları, ben şifa yolunda gideceğim diye neden affedeyim ki...Her yerde öz şefkatin önemi vurgularken benim hayatımı, değerlerimi,duygularımı, emeğimi yok saymış ve bundan pişmanlık dahi duymayan bir insanı affedersem ben de kendime zulmetmiş olmaz mıyım? Ben sadece uzaklaşıp, yolumu değiştirip, Allah'a havale edip kendime o derin şefkati ve sevgiyi sunuyorum... Yapılan tüm o haksızlıklara, zulümlere göz yummak, sonrasında affetmek sadece bu dünyadaki zulmü ve acıyı daha çok artırıp, kötüyü azdırır... İyiler iyidir ve bizim dünyamızda kötülere yer yok..