kinil
@ilkin21
12 okur puanı
Eylül 2020 tarihinde katıldı
Ağladıkça ağlıyor, olduğu her şey için, olabileceği her şey için, bütün eski acılarına, bütün eski mutluluklarına ağlıyor; nihayet bir çocuk olmanın, çocukluğun bütün kaprislerini, isteklerini ve güvensizlerini sergilemenin, yaramazlık yapıp affedilme ayrıcalığının, şefkat ve sevgi lüksünü tatmanın, o tabağın bitecek olmasının, bunca yıl sonra bir annenin, bir babanın güven telkin eden sözlerine inanmanın, tüm hataları ve nefretine rağmen, hatta tüm hataları ve nefreti yüzünden özel bir insan olduğuna inanmanın utancı ve sevinciyle ağlıyor.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Normal olmak istiyor, hep sadece normal olmak istedi, ama her geçen yıl normallikten gitgide uzaklaşıyor. Zihni ve bedeni birbirinden ayrı ve rekabet içinde iki varlık olarak düşünmenin mantıksızlığını biliyor ama bunu yapmaya engel olamıyor.
Endişeliydi çünkü hayatta olmak endişelenmek demekti. Hayat korkutucuydu, bilinmezlerle doluydu. Malcolm'un parası bile onu bütünüyle bağışık kılamazdı. Hayat onun da başına gelecekti ve diğerleri gibi onun da karşılık vermesi gerekecekti. Hepsi huzur arıyordu; Malcolm evleriyle, Willem sevgilileriyle, JB boyalarıyla, kendisi jiletleriyle... Kendilerine ait bir alan, dünyanın dehşet verici büyüklüğünü ve imkansızlığını, günleri saatleri ve dakikalarının biteviyeliğini savuşturacak bir şeyler arıyorlardı.
Her geçen gün Harold'a biraz daha güveniyor, bazen aynı hatayı tekrarlıyor muyum diye endişeleniyordu. Güvenmek mi daha iyiydi, çekinmek mi? İnsan bir tarafıyla hep ihanet beklerken gerçek bir dostluk yaşayabilir miydi?
Sonra bu duygu dağılır, kendini tek başına gazetelerin sanat sayfalarını tararken, kendisinin hayal dahi edebilecek ufuk enginliğine, düşlem cüretkârlığına sahip olmadığı işleri yapan insanları okurken bulurdu ve o saatlerde dünya fazla büyük, gölet fazla boş, gece fazla karanlık gelir, tekrar Wyoming'de olup yolun sonunda Hemming'i beklemek ister, hayatında bulması gereken tek yolun, kapının önündeki lambanın geceyi balköpüğüne boyadığı aile evinin yolu olmasını arzulardı.