Yatağımın karşısında bir pencere var. Odanın duvarları bomboş. Nasıl yaşadım on yıl bu evde? Bir gün duvara bir resim asmak gelmedi mi içimden? Ben ne yaptım? Kimse beni uyarmadı. Sonunda anlamsız biri oldum. İşte sonum geldi. Kötü bir resim asarım korkusuyla hiç resim asmadım; kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım
Oğuz Atay , Tutunamayanlar
“Bir insan ancak yalnız olduğu sürece kendisi olabilir; ve eğer yalnızlığı sevmiyorsa, özgürlüğü de sevmiyordur; çünkü ancak yalnız kaldığınızda gerçekten özgürsünüzdür,”
Arthur Schopenhauer
Sürü halinde ki insanların, değer yargıları yoktur. Aile ve toplumlarından bir doğruluk paketi alır ve onları asla sorgulamadan tüm hayatlarını, bir çarkın dişlisi olarak yaşarlar.
— Friedrich Nietzsche