Reklam
2
Ölümden kaçmazdı
O kadar çok beklemişki
Fırsatını bulduğu anda gitmişti
Kendini tatlı bir uykunun kollarını artar gibi gitti
Kimseye güvenmediği kadar
Kimseye sevinmediği gibi attı kendini
Geriye kalanlarını düşünmeden
Geriye kalanlarsa feryat figan
Bir bilselerdi kendisini nasıl attığın
Ölümü bir sevgilinin beklediği gibi
Doğumhanede çocuğunu bekleyen baba gibi beklediğini o zaman feryatlar kavuşmamış aşıkların sevinçlerine dönüşürdü
Ölümü bekliyordu hiç olmadığı kadar
Önünü görmüyordu körlerden daha kör gibi
Görmüyordu kendinden parçalarını
Yıkılmış kırılmış parçalarını
Kimse bilmiyordu neyde kaçtığını
Kendinden, geçmişinden, parçalarından...
Öğle uykusuyla kaçardı
Haber bültenleriyle kaçardı
Arkasına yaslayanlarını görmeden
Ölüm her zaman önyargıdır tanrı söz konusu olduğunda
Reklam