Belki o da bir et, bir kemik, bir şekil
Yine de hayalden güzel, sevgiden tatlı
Ne çare o göz, o dudak, o saç, o kirpik
O baştan ayağa güzellik
Benim değil
Ölesiye ağlamak istiyordun
Bilmediğin bir şey değildi ağlamak
Kederinin ağırlığınca sarhoştun
Hayallerin genişliğince
Dünyadan uzak
Yorgun ellerin ceplerindeydi
Varlığından utanırcasına saklı
Ellerin ki bir keman kadar hassas
Bir şarkı gibi dokunaklı
Sen unutulmuş bir adamsın
Anlaşılmamış şiirlerim gibi
Bütün güzelliğiyle unutulmuş
Şiirlerim ki; yalnızlığa benzer
Öylesine mahzun, öylesine kahrolmuş