Ilayda D. C.
@illiadad
‘’..bizim gerçeklik sandığımız şeyin bizatihi kendisi çağlar boyunca inşa edilmiş ve yeniden inşa edilmiş karmaşık bir kavrayıştır..’’
377 okur puanı
Nisan 2016 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kaleme alınmasının epey ardından 1989'da Nobel Edebiyat Ödülüyle taçlandırılan İspanyol edebiyatının bu güne kadar nasıl rastlaşmamışız dedirten güzide eserlerinden biriyle karşınızdayım.
Benim şöyle bir inancım var, gündemim her ne ise yazıp çizip tükettiğim ya da gündem benden bağımsız her ne ise gene yazıp çizip okuyup tükettiğim her şey bir şekilde ilintili oluyor o günün meselesi ile. Pascual Duarte de bugün kullandığım sosyal medya platformlarındaki arkadaşlarımı Musa'nın Kızıldeniz'i gibi ikiye bölen bir konunun öznesi. Kötülük nedir?
Pascual fakir, ilgisiz ve sevgiden yoksun şiddet dolu bir ortamda dünyaya gelen bir erkek çocuğu. Daha sonra bu çekirdek aileye eşlik edecek ve daha sonra bir kız kardeş ile -korkunç şeyler yaşadıktan sonra aralarından ayrılacak- bir oğlan kardeşe sahip olacak bir ağabey. Uzun ve nitelikli betimlemeleriyle Pascual'ın evini, köyünü, yaşadığı ve büyümek zorunda kaldığı sevgisiz ortamı gözlerimizin önünde buharı henüz üstünde bir güğümün bir şeyler yenilip içilen öyle ya da böyle pişmiş aşla;
aşın yenileceği ve borularından karbonmonoksit sızdıran ve aileyi yavaş yavaş zehirleyen kuzunenin salonuna getiriveriyor bizi Cela.
''Köyde doğal olarak kimi evler güzeldi, kimi evlerse çirkindi; her zaman olduğu gibi de çirkinler çoğunluktaydı.''
Gene de sizlere sunacağım hiçbir alıntı belki onlarcasını alelade açarak kolayca bulabileceğim, Pascual'ın karakterinde sezeceğiniz ikircikli ve tahmin edilebilir bir sonun gene de niçin bu kadar trajik olduğunu açıklamaya yetmeyecektir. Pascual adeta bir kent soylusu gibi düşüncelere dalan günlük hayatın telaşeleri ve hasbelkader geçimlerine yeten baba dayağından ya da sarhoşluğundan ve anne azarı ile sevimsizliğinden zihnini nereye çevirse kötülükler ve zulümler gördüğü ve şeytan diye
Pascual Duarte ve Ailesi
Puan vermedi·152 syf.·
2026 1. kitabı
Kaleme alınmasının epey ardından 1989'da Nobel Edebiyat Ödülüyle taçlandırılan İspanyol edebiyatının bu güne kadar nasıl rastlaşmamışız dedirten güzide eserlerinden biriyle karşınızdayım.
Benim şöyle bir inancım var, gündemim her ne ise yazıp çizip tükettiğim ya da gündem benden bağımsız her ne ise gene yazıp çizip okuyup tükettiğim her şey bir şekilde ilintili oluyor o günün meselesi ile. Pascual Duarte de bugün kullandığım sosyal medya platformlarındaki arkadaşlarımı Musa'nın Kızıldeniz'i gibi ikiye bölen bir konunun öznesi. Kötülük nedir?
Pascual fakir, ilgisiz ve sevgiden yoksun şiddet dolu bir ortamda dünyaya gelen bir erkek çocuğu. Daha sonra bu çekirdek aileye eşlik edecek ve daha sonra bir kız kardeş ile -korkunç şeyler yaşadıktan sonra aralarından ayrılacak- bir oğlan kardeşe sahip olacak bir ağabey. Uzun ve nitelikli betimlemeleriyle Pascual'ın evini, köyünü, yaşadığı ve büyümek zorunda kaldığı sevgisiz ortamı gözlerimizin önünde buharı henüz üstünde bir güğümün bir şeyler yenilip içilen öyle ya da böyle pişmiş aşla;
aşın yenileceği ve borularından karbonmonoksit sızdıran ve aileyi yavaş yavaş zehirleyen kuzunenin salonuna getiriveriyor bizi Cela.
''Köyde doğal olarak kimi evler güzeldi, kimi evlerse çirkindi; her zaman olduğu gibi de çirkinler çoğunluktaydı.''
Gene de sizlere sunacağım hiçbir alıntı belki onlarcasını alelade açarak kolayca bulabileceğim, Pascual'ın karakterinde sezeceğiniz ikircikli ve tahmin edilebilir bir sonun gene de niçin bu kadar trajik olduğunu açıklamaya yetmeyecektir. Pascual adeta bir kent soylusu gibi düşüncelere dalan günlük hayatın telaşeleri ve hasbelkader geçimlerine yeten baba dayağından ya da sarhoşluğundan ve anne azarı ile sevimsizliğinden zihnini nereye çevirse kötülükler ve zulümler gördüğü ve şeytan diye