Kırık cam parçalarını, kırık hayallerle
harmanlayıp
Abı hayat diye yudumladım
Kanla beraber kansız vedalar
Boşaldı her yanımdan
Ben dağlarda yaşardım
Sarp yokuşlarda sağlam köklerle yoldaştım
Yükselerek yalnızlaştığım o tepelerden
Bir kehanetle yuvarlandım
Evini ve izi kaybetmiş bir avcıydım
Dönüş yolunda avlandım
Kurşun ne gönlümde ne beynimdeydi
Kurşun belki nefsimle birlikteydi
Mücadele çetindi sarp yokuşta
Meğer kendimmiş vuruştuğum şafakta
Anladım gayrı düştüğüm anda
Bu mücadelenin aslı astarı yokmuş aslında
Artık azala azala tükenmenin eşiğine vardım
Yine de henüz patlamadı yedekteki son kurşun
Son söz hitamına varmadı
Belki daha söylenecek nice türküler vardı
~ yunus emre