babam hala oradaydı, sallanan sandalyeme oturmuştu. ben yatakta yatarken bir an birbirimize baktık. "beni arıyordun." dedi. ona baktım. "rüyanda. beni arıyordun.""ben hep seni arıyorum." diye fısıldayım.
"kendime acımak için bir sürü trajik sebebim vardı. on beş yaşında olmanın hiç yardımı dokunmuyordu. bazen en büyük trajedi, on beş yaşında olmakmış gibi geliyordu."
"dünya çok sessizdi. benimle dünya arasında bir bariyer vardı ve bir anlığına, dünyanın beni zaten hiç istemediğini ve bu sefer benden kurtulma fırsatını değerlendirdiğini düşündüm."