Var olmak,ölüm ellerini uzatıp kendi kapısından içeriye alana kadar bir insana azap gibi gelebilirdi ve o azap,insanın kalbimde başlar,bedeninde yanar,ellerinde alevler çıkarırdı.
Herkesin elleri azaptan yanardı fakat yanan ellerle başkasına dokunup yakmak sadece bir tercihti.
Üç gruba ayrılıyorlardı;başkasını yakanlar,ellerini söndürenler ve kendileri yananlar.
Kendi yalnızlığını gizlemeye çalışan her insan böyleydi. Melodiye kapılıp gitmek.yalnızlığa alışmak demekti. Melodiyi durmadan dinlemek,yalnızlığı sevmek demekti.