"Parmaklarımdaki o karıncalanmalar ve uyuşmalar, tüfeğin beni yere sermesinin yanında hiçbir şeydi. Kendimi tüfekten geri çekmek yerine tüfeğe yaslanmayı öğrendim. Çok garip değil mi? Canımın acımasını önleyen şey, kaçmak değil yaslanmaktı.
Ama işte böyle. Bu işin yolu buydu."
"Ne zaman Deniz Kızı sorulsa, iki yanına sarkıttığı kollarıyla suyun üzerindeki vücuduna, uzun ve dalgalı saçlarına bakar ve o olduğumu hayal ederdim. Güzel veya yetişkin olduğu için değil, nerede yaşarsa yaşasın hiçbir şey veya hiç kimse ona dokunamadığı ve istediği her yere yüzebildiği için."