insan bağışlanmayacak kadar ağır bir yandan dayanılmaz acılar çekerken, bir yandan da, 'dünyanın bir yerinde beni bağışlayacak insanlar nasıl olsa vardır.' diye hayal kurar .
bazen aklım almıyor; onu yalnızca ben, hem de öylesine içten, öylesine dolu dolu severken, ondan başka hiçbir şey görmez, bilmezken, ondan başka hiçbir varlığım yokken, nasıl olur da onu bir başkası da sever, sevebilir?