•Mari
@im_Marjona
Dünyadan ziyade kafamın içinde yaşayan bir insanım...
Istanbul
Uzbekistan
49 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bazı kitaplar vardır, seni değiştirmez ama içindeki şeyi görünür kılar. Bu kitap benim için tam olarak öyleydi. Okurken sürekli şunu hissettim: sanki zaten bildiğim ama adını koyamadığım şeyler, biri tarafından yavaşça yüzeye çıkarılıyor.
Belki de bu yüzden bu kitabı çok kısa sürede bitiremedim. İnce olmasına rağmen neredeyse dört aya yayıldı. Çoğu zaman okula giderken metroda, kalabalığın içinde ama kendi içime dönmüş halde okudum. İlk başlarda zorladı beni—dili ağır geldi, düşünceleri dağınık gibi hissettirdi. Ama bırakamadım. Çünkü sıkıcı değildi, sadece… sindirilmesi gereken bir şeydi. Sayfalar ilerledikçe, özellikle sonlara doğru, parçalar yerine oturmaya başladı. Ve ben kitabı anlamaktan çok, onunla aynı yerden bakmaya başladım.
En çok çarpan şeylerden biri şu oldu: insanların başkalarını küçültme ihtiyacı aslında kendi içlerindeki boşluğu büyütmek için. Özgüven dediğimiz şeyin bile bazen başkalarını “aşağı” görerek inşa edilmesi… Bu düşünce biraz rahatsız edici ama bir o kadar da gerçek. Çünkü insanın kendine güveni yoksa, gerçekten de beşikteki bir bebek gibi savunmasız kalıyor.
Kadın meselesi ise kitapta sadece bir “eşitlik” tartışması değil gibi geldi bana. Daha çok görünürlükle ilgili. Kadının edebiyatta devleşip, gerçek hayatta silinmesi… hayal ile gerçek arasındaki o keskin uçurum. Bu çelişkiyi okurken içimde bir öfkeden çok, yorgun bir farkındalık oluştu.
Bir yerde geçen “yaşam enerjimi yitirmek… ruhumun da ölmesi” cümlesi var ya, orası beni durdurdu. Çünkü bu sadece kadınlara dair değil. İnsan bazen dış dünyadan çok, görünmez baskılarla tükeniyor. Yavaş yavaş, fark etmeden. Paslanır gibi.
Ama kitap sadece eleştirmiyor, bir çıkış da bırakıyor gibi. “Kendin ol” demek çok basit bir cümle aslında ama burada başka bir ağırlığı var. Çünkü bu, başkalarına
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Meşaleni elinde sımsıkı tutarak ne çok şey keşfetmen gerek, dedim Mary Carmichael'a. Her şeyden öte, kendi ruhunu derinlikleri ve sığlıklarıyla, kibri ve cömertliğiyle birlikte aydınlatmalı ve güzelliğinin senin veya sadeliğin için ne ifade ettiğini, bir pasajın suni mermerden zeminine elbise kumaşları sürtünürken kimyagerlerin şişelerinden yayılan hafif kokular arasında yukarı aşağı salınan eldiven ve ayakkabı gibi şeylerin dünyasıyla ilişkinin ne olduğunu söylemelisin.
Dilsizliğin baskısını ve kaydedilmemiş hayatın birikmesini, hayal gücüm sayesinde, sokak köşelerinde elleri bellerinde duran, Shakespeare'in cümlelerini anımsatan bir şekilde el kol hareketleri yaparak konuşan kadınlara ve şişkin, tombul parmaklarında gömülü yüzüklere; kapı önlerinde duran menekşe satıcılarına, kibrit satıcılarına ve yaşlı kadınlara; yüzleri erkeklerle kadınların gelişini güneşli ve bulutlu gökyüzü altındaki dalgalar misali kımıldayarak belli eden, salınarak yürüyen kızlara ve camekânların titreşen ışıklarına bakarken hissettim.
''bütün bu yüzyıllar boyunca kadınlar, erkeği olduğundan iki kat büyük gösteren bir ayna görevi gördüler.''
''bütün şiddet ve kahramanlık eylemlerinde aynalar gereklidir."