Ruhların Sonbaharı’nı okurken kendimi yavaşlayan, sessiz bir ruh hâlinin içinde buldum. Kitap bittiğinde “vay be” dedirtmedi belki ama içimde hafif bir ağırlık bıraktı. Hani bazı kitaplar vardır, çok iddialı değildir ama havası bir süre seninle kalır; bu kitap biraz öyleydi benim için. Sonbahar hissi sadece mevsim olarak değil, karakterlerin ruh hâlinde de hissediliyor. Yorgunluklar, kabullenişler, söylenmeyenler… Hepsi tanıdık. En sevdiğim yanı dili oldu. Akıyor, zorlamıyor, süslü olmaya çalışmıyor. Okurken yorulmadım ve bazı cümlelerde durup “evet ya” dediğim anlar oldu. Karakterlerin birbiriyle olan konuşmaları oldukça gerçekçi; bazen eksik, bazen yarım ama tam da bu yüzden samimi. Bu diyaloglar sayesinde hikâye daha doğal ve inandırıcı hissettirdi. Yine de genel olarak sevdiğim bir kitap oldu. Çok büyük beklentilerle okunmazsa, sakin bir ruh hâlinde güzel eşlik ediyor. Benim için 10 üzerinden 7’lik bir okuma deneyimiydi; sessiz, yumuşak ve biraz da hüzünlü.

Edebiyat

Ruhların SonbaharıKent Haruf · Dedalus Kitap · 20261,194 okunma

Geri İleri