çünkü sen benim yaşamak zorunda kaldıklarımı yaşamadın. Hiçbir zaman bir saman çöpünü bir ağaç kütüğü şeklinde görecek kadar büyük bir umutsuzluğa kapılmadın.
Unutmak mı? diye düşündü Larenz, Doktor Roth hızla dışarıdaki dâhili telefona doğru yürürken.
Zaten benim sorunum da bunu yapamamam. Hem de bunu yapabilmeyi canı gönülden istediğim halde.