yosef

yosef
@imyosef
büyük ev ablukada, kalben, namjoon, oğuz atay, mitski
bu düşüncelerin bir türlü sonu gelmiyordu kafamda. kuyuya bir taş düşmüştü, kuyu ise benim körpe ruhumdu.
Reklam
bir ara belli belirsiz bir düşünce kafamın içinde çakıp söndü! yoksa kendisi yani bu demian bir çeşit kabil olmasındı! kendisiyle kabil arasında bir benzerlik görmese, ne diye onu savunmaya kalksındı ki?
ilk kez tadıyordum ölümü ve ölümün tadı acıydı, çünkü doğmaktı ölüm, korkunç yenilikler karşısında duyulan dehşet ve ürküntüydü.
herkesin gözünden kaçan böylesi yaşantılar, yazgımızın izleyeceği önemi küçünsenmeyecek asıl doğrultuyu oluşturur. böylesi bir darbe atlatılır, çatlak görünürde kapanır zamanla, toparlar kendini ve unutulup gider, ama gerçekte hepsinden gizli saklı bir köşede sürdürür yaşamını, kanamaya devam eder.
çirkin ve iğrenç bir duyguydu, ama güçlü bir duyguydu ve insanı bayağı cezbediyordu
Reklam