n
@inciricim
49 okur puanı
Mart 2021 tarihinde katıldı
O aylarda ne yapmaya çalıştığımı, yaşamak istemeyen bir insanı yaşatmanın ne kadar zor olduğunu düşündüm. Önce mantıkla giriyorsun (Uğruna yaşanacak bir sürü şey var), sonra suçluluk hissini yokluyorsun (Benim hatırım yok mu?), o sökmezse öfkeyi , tehditleri, yakarışları deniyorsun (Bak ihtiyar bir adamım ben, yapma bunu bana). Ama bir kere tamam derlerse, azmettirici olarak senin kendini kandırma sürecin başlıyor, çünkü ona ağır geldiğini, yaşamayı hiç istemediğini, var olmanın dayanılmaz ağırlığı altında ezildiğini görüyor ve her gün kendine tekrarlıyorsun: Ben doğrusunu yapıyorum. Onu istediğini yapmaya bırakmak doğanın ve aşkın kanununu çiğnemek demek. Atlıyorsun mutlu anların üzerine, kanıt olarak gözüne sokuyorsun -Bak işte bu yüzden yaşamaya değer. Bu yüzden yaşamaya zorluyorum seni ama o bir an, diğer tüm anlan, anların büyük çoğunluğunu telafi edemiyor.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
O akşam bulaşıkları topluyorduk, makineye koymam için uzattığı kase parmaklarından kayıp düştü, yerde parçalandı. "Lanet olsun!" diye bağırdı. "Çok özür dilerim Harold, çok salağım, çok sakarım." Lafı bile olmayacağını söylememize rağmen üzüntüsü giderek arttı, sonunda burnu kanamaya başladı. "Jude" dedim ona, "olur öyle, ne üzülüyorsun?" Ama başını salladı, "Hayır" dedi, "her şeyi berbat ediyorum. Neye elimi değdirsem kurutuyorum." Yerdeki kırıkları toplarken Julia'yla birbirimize baktık, ne diyeceğimizi bilemedik: Verdiği tepki, olana kıyasla çok abartılıydı. Fakat tabağı duvara çarpmasından bu yana geçen aylarda birkaç olay daha yaşanmıştı ve onunla geçirdiğim hayatım boyunca ilk kez ne kadar öfke dolu olduğunu, öfkesini bastırmak için her gün ne kadar mücadele verdiğini anlamıştım.
Korktuğun biriyle gerçek bir ilişki yaşayabilir misin? Elbette yaşarsın. Ama yine de korkutuyordu beni çünkü güçlü olan oydu, ben zayıftım: Kendini öldürürse, kendini benden koparırsa yaşamaya devam edeceğimi biliyordum ama yaşamak bir görev haline gelecekti; o andan sonra hep açıklamalar arayacak, geçmişi didik didik ederek hatalarımı bulacaktım. Ve tabii onu ne kadar özleyeceğimi de biliyordum, çünkü aramızdan ayrılışının provalarını yapmış olsa da ben bir türlü bunlara alışamamış, sarsıntısını kanıksayamamıştım.
Rahat, samimi, güzel bir yemekti ama sessiz de geçti, bir ara başımı kaldırdığımda hiçbirimizin yemeklere dokunmadığını, ya tavana ya tabaklara ya birbirimize baktığımızı, farklı farklı düşünceler içinde olsak da hepimizin aklında tek bir şey olduğunu fark ettim.
Soğuk ve sessiz tuvalette, eskiden kalma "Ya" oyununa başlıyor kendi kendine: Ya hiç Luke Birader'in peşinden gitmeseydim? Ya Dr. Traylor'ın beni almasına izin vermeseydim? Ya Caleb'i içeri davet etmeseydim? Ya Ana'yı daha çok dinleseydim?
Her soru beyninde zonklayarak devam ediyor. Ama başka yollara da sapıyor: Ya Willem'le tanışmasaydım? Ya Harold'la tanışmasaydım? Ya Julia veya Andy veya Malcolm veya JB veya Richard veya Lucien veya onca insanla tanışmasaydım: Rhodes ve Citizen ve Phaedra ve Elijah hiç girmeseydi hayatıma? Ya Henry Young'lar? Sanjay? En korkutucu sorular insanlarla ilgili olanları. En güzelleri de öyle.