n
@inciricim
49 okur puanı
Mart 2021 tarihinde katıldı
Soğuk ve sessiz tuvalette, eskiden kalma "Ya" oyununa başlıyor kendi kendine: Ya hiç Luke Birader'in peşinden gitmeseydim? Ya Dr. Traylor'ın beni almasına izin vermeseydim? Ya Caleb'i içeri davet etmeseydim? Ya Ana'yı daha çok dinleseydim?
Her soru beyninde zonklayarak devam ediyor. Ama başka yollara da sapıyor: Ya Willem'le tanışmasaydım? Ya Harold'la tanışmasaydım? Ya Julia veya Andy veya Malcolm veya JB veya Richard veya Lucien veya onca insanla tanışmasaydım: Rhodes ve Citizen ve Phaedra ve Elijah hiç girmeseydi hayatıma? Ya Henry Young'lar? Sanjay? En korkutucu sorular insanlarla ilgili olanları. En güzelleri de öyle.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
İşte, diyor içinden heyecandan başı dönerek, Harold ona doğru yürürken bir kez daha, işte şimdi, şimdi işte. Harold elini kaldırıyor ve geceyi kapatacak sertlikte bir yumruk bekliyor, yarın sabah yatağında uyanacak ve bir süre bu anı, neler yaptığını unutabilecek.
Ama aksine Harold'ın onu kollarıyla sardığını fark ediyor, onu itmeye çalışırken Julia da tekerlekli sandalyesinin üzerinden eğilerek ona sarılıyor ve aralarında sıkışıyor. "Rahat bırakın beni" diye kükrüyor ama enerjisi tükenmekte, karnı aç, gücü yok. "Rahat bırakın beni" diyor bir daha ama sözcükleri şekilsiz ve faydasız; kolları kadar, bacakları kadar faydasız, az sonra vazgeçiyor.
"Jude" diyor Harold ona usulca. "Ah Jude. Canımın içi." O anda ağlamaya başlıyor çünkü ona kimse canımın içi demedi, Luke Birader'den beri. Willem bazen canımın içi, tatlım demeye kalkışırdı, o da engel olurdu; bu sevgi sözü onun için kirli bir aşağılanma, ahlaksızlık demekti. "Canımın içi" diyor Harold tekrar ve söylememesini istiyor, hep söylemesini istiyor. "Oğlum benim." Ağladıkça ağlıyor, olduğu her şey için, olabileceği her şey için, bütün eski acılarına, bütün eski mutluluklarına ağlıyor; nihayet bir çocuk olmanın, çocukluğun bütün kaprislerini, isteklerini ve güvensizliklerini sergilemenin, yaramazlık yapıp affedilme ayrıcalığının, şefkat ve sevgi lüksünü tatmanın, o tabağın bitecek olmasının, bunca yıldan sonra bir annenin, bir babanın güven telkin eden sözlerine inanmanın, tüm hataları ve nefretine rağmen, hatta tüm hataları ve nefreti yüzünden özel bir insan olduğuna inanmanın utancı ve sevinciyle ağlıyor.
Hastaneye yattığından bu yana, bir kişiyi kendisi için yaşamaya ikna etmenin imkansızlığını biliyordu. Ama insanlara başkaları için yaşamaları gerektiğini hissettirmenin soruna daha etkili bir çözüm olacağını düşünüyordu; kendi gözünde en sağlam argüman buydu. İşin özünde, Harold'a borcu vardı. Willem'e borcu vardı. Eğer onlar onun yaşamasını istiyorsa, yaşayacaktı. O günlerde amacını bilemeden, bulanık sularda günlerini tüketse de, şimdi onlar için hayatta kaldığını, kendinden geçip onlar için çaba göstermesinin de gurur duyabileceği ender şeylerden biri olduğunu anlıyor. Neden hayatta kalmasını istediklerini bilmiyor; tek bildiği, onlar istediler, o da kaldı. Gitgide huzuru, hatta neşeyi bile baştan keşfetti.
Hayatın anlamı var mı yok mu diye düşünmeyi, bir tuzu kuru insan meselesi olarak, hatta bir ayrıcalık olarak görmüştü hep. Kendi hayatını anlamlı bulmuyordu. Ama bundan da çok rahatsız değildi.
Hayatının değerine dair dertleri hiç olmasa da, kendisinin ve daha bir dolu insanın yaşamaya neden devam ettiğini hep merak etmişti; bazen kendini ikna etmekte bile zorlanıyordu, oysa daha milyarlarca insan aklının dahi almayacağı yokluklar, sefalet ve hastalıklar içinde yaşayıp gidiyordu. Ama hiç vazgeçmiyorlardı. O zaman insanın yaşama kararlılığı bir tercih değil de, evrimin eyleme geçiş şekli miydi?
Willem'in onu cesur, yaratıcı, takdire değer biri olarak değerlendirmesine bir türlü inanamamıştı. Willem bunları söylerken utanır, biri onu dolandırıyormuş gibi hissederdi. Kimdi Willem'in tarif ettiği bu insan? İtirafı bile Willem'in onun hakkındaki algısını değiştirememiş, hatta Willem'in saygısı azalacağına artmıştı ve bunun sebebini çözemese de varlığından avuntu duyuyordu. İkna olmamasına rağmen, birinin onu değerli görmesi, hayatını anlamlı bulması ona devam etme gücü vermişti.