n
@inciricim
49 okur puanı
Mart 2021 tarihinde katıldı
O zaman Jude'a bakmış ve ona, yaşamış olduğu hayata dair gerçekten kafa yorduğunda kapıldığı hislere kapılmıştı tekrar: Üzüntü diyebilirdi ama acıyarak üzülmek değildi onunki, hayatla cebelleşen tanımadığı milyarlarca insanı kapsayan geniş bir kederdi; insanların en berbat şartlara, en zor yaşantılara rağmen her yerde hayata tutunmalarına duyduğu hayretle karışık bir keder. Hayat çok hazin gelirdi o anlarda. Bunu bile bile hepimiz yaşıyoruz. Bile bile dört elle sarılıyoruz, bize avuntu olacak bir şeyler arıyoruz.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Korku, uykuya yatan ama hiçbir zaman kökünü kurutamayacakları bir virüs gibi, ne kadar da hızlı, dehşetengiz hızlı ele geçirivermişti bünyelerini. Neşe, umursamazlık: Bunları baştan öğrenmeleri, sil baştan hak etmeleri gerekiyordu. Ama korkuyu tekrar öğrenmeleri gerekmeyecekti: Üçünün içinde ortak bir hastalık, DNA'larına örülmüş parıltılı bir iplik gibi yaşayacaktı.
Sert ve sarsıcı geçen iki yılda yaşadıklarını Jude'un yaşadıklarıyla kıyaslamak saçma geliyordu ama yine de onu değiştirdiğini hissediyordu bunların. Sürekli maruz kaldığı çaresizlik içinde bir tür yenilmezlik hissinin belirmesine neden olmuştu, üzerinde fuzuli, yumuşak ne varsa yanıp kül olmuş da çelikten bir çekirdek kalmıştı sanki, tüm kudretine rağmen bükülebilir, karşısına çıkan her şeye göğüs gerebilirdi.
Nihayet söylemek zorunda kaldı onlara:
Ciddi bir şey yoksa telefon etmeyin. Kısa bir şey soracağım, yazmakla uğraşamam demeyin, mesaj atın. Telefon ederseniz kötü haber diye açacağım. Hayatında ilk kez yüreği ağzına gelmek deyimini somut bir şekilde idrak ediyordu, ama onda sanki bir tek yürek değil tüm iç organları telaş ve panikle ağzından fırlamak ister gibiydi.
İki yıl önce tam bu hafta sonunu, İşçi Bayramı tatilini Yukarı Doğu Yakası'ndaki bir hastane odasında, pencereden binanın dışında toplanıp içeride ölüme çeşitli uzaklıklarda insanlar yatmıyormuş, kendi yakını ameliyatın ertesinde dört gündür uyutulmuyormuş, teni alev alev yanmıyormuş gibi yemek yiyip sigara içen, telefonda konuşan zümrüt yeşili pijamalar içindeki doktor, hemşire ve hastabakıcılara midesini bulandıran bir tiksintiyle bakarak geçirmişti.