hatırlayamadığım şeylerin içimde bıraktığı boşluğun tarif edilemez bir acısı var. sanki içimde yeşeren çiçeklerin hepsini kaba bir şekilde yolmuşlar, hem de kökünden yolmuşlar gibi. içim bir daha ne yeşeriyor ne de yeşerdiğinde nasıl hissettiğini hatırlıyor. hatırlanamayana özlemin en acıtan tarafı da bu özlemin asla dinmeyecek olması, bu sonsuzluk benim sonumu getiriyor.