insanlar da tozdan ibaretti ve bütün bu toza doktorluk etmenin, insanların mutsuz ya da hasta olup uyuyamadıkları zaman anımsayıp kendi kendilerine yineleyecekleri şiirler yazmaktan daha iyi bir şey oluşunu anlayamıyordum.
içimin derinlerinde kaybolmuş yatarken -başımın üzerinde bir kar tanesi dönüyor, yoğunlaşarak gözkapaklarımın arkasına işliyordu- çok değerli bir hatıra edindim; cennetin kaleydoskopundan bir yüz.