İçimde bir şey kırıldı.
Adı yok, sesi yok...
Yankılanan bir boşluk ve yanık bir sessizlik kaldı geriye.
Ötesi yok...
Berisi yok...
Yazmak anlamsızmış...
Bir kelimenin bile hatırı olmazmış bazen!
Eli titremezmiş insanın, Silinip gidermiş sözcükler...
Söz...
Bitti...
Bir iç döküşün son dizesi;
Bıraktım elimden kalemi!