Yalnızlık Sandığımız Şey Gerçekten Yalnızlık Mı?
Thich Nhat Hạnh’a göre insanın hissettiği en derin yalnızlık, çevresinde kimse olmaması değil; kendi varlığıyla temasını kaybetmesidir. Kalabalıkların içinde de yalnız hissedebilmemizin sebebi tam olarak budur. Çünkü zihin geçmişle ya da gelecekle meşgulken, “şimdi” ile bağ kopar ve insan kendisinden uzaklaşır.
Oysa usta der ki:
Yalnızlık, farkındalıkla bakıldığında bir boşluk değil, bir kapıdır.
Nefesimizi gerçekten hissettiğimizde, yürürken adımlarımızın yere değdiğini fark ettiğimizde, içimizde sessiz bir alan açılır. Bu alan yalnızlık değildir; bağlantıdır. Kendimizle, hayatla ve görünmeyen bağlarla kurulan ince bir temas…
Thich Nhat Hạnh’ın “birlikte varoluş” anlayışı (interbeing), bize şunu hatırlatır:
Hiçbir şey tek başına var olmaz. Bir çiçeğin içinde bulut vardır, güneş vardır, toprak vardır. Bizim içimizde de başkaları, anılar, dünya ve yaşamın kendisi vardır. Bu yüzden aslında mutlak bir yalnızlık mümkün değildir.
Varoluşsal yalnızlık hissettiğimizde, bunu bastırmak yerine yumuşakça oturup dinlemek bir pratiktir. O his, bize şefkatle yaklaşmamızı ister. Çünkü fark edildiği anda yalnızlık çözülmeye başlar ve yerini derin bir ait olma hissine bırakır.
Belki de yalnızlık, bize şunu fısıldıyordur:
“Buradayım. Kendinle kalmaya cesaret et.”
Ve o cesaret doğduğunda, insan artık yalnız değildir.