Bir masaldayım.
Çocukların geleceği gördüğü bir masalda.
Ne gördüklerini kimseye söylemiyorlar.
Ben de görmek istiyorum geleceği ama imkansız. Sadece çocuklar biliyor yarın ne olacağını.
Yine de içlerinden biri bana acıyor ve diyor ki: "Geleceği görmek istiyorsan gözlerimize bak. "
Ben de geleceği gören gözlere bakıyorum ama her nedense hiçbir işe yaramıyor. Tek bildiğim, masalın sonu.
Çocuklar büyüyor ve geleceğe dair gördükleri ne varsa hepsini unutuyorlar. Belki de böyle olmak zorunda..
Ne de olsa , Gelecek dediğin dünyanın bütün çocuklarının hayalî arkadaşı. Büyüyünce hiçbirinin hatırlamadığı...
Ne de olsa yaşlanan insanın hayalî arkadaşı farklı. Ve adı: Şimdi.