Seni seviyorum,demek bazen çok zordu. İnsan sevince bile seviyorum diyemiyordu bazen. Nedendir, bilinmezdi. Belki de karşısındaki kişi tarafından aynı ölçüde sevilmediğini düşünmektendi. Aynı ölçüde sevilmeyince sevmekten de korkuyordu insan.
“Bir tutam güç, bir tutam cazibe. bir tutam karanlık ve kavanozun tamamı kadar ego.”
"Ve sen!" dedi yüksek notadan. "Sen olmadan ben..." Elini öylesine havada savurdu. "...pek çekilir değilim, Gri Hanım. Mutlaka ihtiyacım var sana. Her ânımda solumda ya da sağımda olmana. Önümden de gidebilirsin elbet ama pek uzaklaşma, yakalamam gerekir seni. Kaşlarını her çattığında ve her gülümsediğinde orada olamazsam yakasım gelir bu şehri."
"İçinde bir şair var."
Sırıttı ve keyifle arkasına yaslandı. "Sanat karın doyurmuyor dedikleri için doktor olacaktım. Yoksa şair de olabilirdim elbet ama boş ver, bütün şiirlerim şimdi sana."