Anne-babaların, çocuklarının beyinlerini ve kalplerini işlemeden onları kendi hallerine bırakması, akla ve vicdana uygun değildir. Hatta böyle bir ihmal, ahlaksızlıktır, cinayettir. Çünkü çocukların iyi terbiye görüp görmemesi konusu, yalnız ana-babayı değil aynı zamanda toplumu ve devleti de ciddi bir şekilde ilgilendiren hayati bir meseledir.
Herkes hayattan bir şey almak ister ama ona bir şey vermek istemez. Çoğu kimse, hayata menfaatçi, zorba ve asalak olarak atılır. Hayatın anlamını bu asalaklıkta arar.