Nefes aldığın sürece umudu eksik etme yüreğinden. En zayıf hissettiğin anlarda tek sığınağındır orası. Tüm dünya onu yok etmek için el ele verse de sen sımsıkı sarıl umuda çünkü sarıldığı hiçbir şeyi kaybetmez insan...
Tek başına zaferler kazanırken neleri kaybeder insan, anlamaz.
Tek başına ayakta kaldığını sanırken düşer yüreğinden, duymaz.
Kendine gömüldükçe hangi yüreklerde solar, farkına bile varamaz...
Vicdanlı, cana yakın, gülüşleri esirgemeyen...
Verirken almayı, gülerken ağlatmayı hesap etmeyen..
Ve hiçbir koşulda boyaları dökülmeyen.
Olduğu gibi. Baktığı gibi. Güldüğü gibi...
Cesaret veren, iyiliğiyle senin içindeki iyiyi de körükleyen o insanlar, bir ömrün en güzel armağanıydı...