Orhan Kemal’in “ağlayarak yazdım” dediği kitap bizi de ağlattı sağ olsun!Kitap bitene kadar sinir krizleri geçirdim her sayfasında. Neden yani sonu böyle acımasızca bitti! Nazan daha mutlu olabilirdi, hep silik bir karakter olarak yansıtıldı kitapta bari sonunda oğluna kavuşup mutlu olsaydı. Haldun üzümlü kekim hiç mutlu olamadın oradan oraya savrulup durdun,hep kendine ait bir aile arayışı içinde oldun,hep kendini kabullendirme çabasında geçti güzelim yılların. Ama bakıyorsunuz hırslar,ihtiras,acımasızlık,eziyet her dönem varmış ve insanlar akıllanmadan günümüze kadar süregelen bu kısır döngü içinde bu pis çarkın içinde bu duygularına hep yenik düşmüş. Ve bu duyguların esiri olmuş sonunda kendilerine kalan kocaman bir hiç. Tıpkı Hacer’e, Naciye’ye,Garson Rızaya kalan bir hiçlik. Okuyunuz efenim tavsiye ediyorum birazda sizler ağlayın okudukça:) şimdiden herkese keyifli okumalar diliyorum.