İrem

Vicdan pusuda bekliyordu. Bir çağıran olsa diye. Ama alışkındı vicdan yerini hep pişmanlığa bırakmaya.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Annem haklıydı. Ama kimse ona “Haklısın,” demezdi. Çünkü anneydi.
Çok isterdim aslında ilk cümlesi aşk olan bir öykü yazmayı.
"Dışarıda kuzu evde aslan. Oh, ne âlâ memleket! Daha ilk dayağında “boşa” demiştim sana. Dinlemedin. Seven böyle yapar mı hiç?"
Peki, yas neden hep tek kişiliktir?