İrem
@iremdlc
...yani o dehlizde artık yalnız değil, biriyle kol kola yürünebileceğine -inanarak- yaşadığı en tuhaf ama en coşku verici duyguydu bu...
Belki de insanlığın iyiliği için bir köle sınıfının olması şart. Belki de metrodaki asansörcü ebedi bir gerçeklik. Bu düşünce hiç hoşuna gitmedi. Başını iki yana salladı.
Bir sürü şey bir araya gelip biriktiğinde duyduğu şeyin hoşlanma mı, itilme mi olduğuna nasıl karar verecekti? Zaten bu sözcüklerin anlamı neydi ki?