kendime acımak istedim. mutlak bir ümitsizliğe düşmek istedim. belki tam düştükten sonra çıkmak kolay olurdu. fakat bütün bu düşündüklerimin kelimelerden ibaret olduğunu biliyordum....hayır ben adam olmazdım. gerçek bir acı duyduğumdan bile kuşkum vardı
acaba ağaçtan, ottan ya da uçmayan böcekten filan bir yerden sevmeye başlamış mıydım? bir yerden sevmeye devam edebilir miydim? çünkü sevmek, yarıda kalan bir kitaba devam etmek kadar kolay bir iş değildi