Anne hayatta her şeydir: Hüzünde teselli, kederde umut ve zayıflıkta güçtür. Sevginin, şefkatin ve bağışlamanın kaynağıdır. Annesini yitiren, başına koyacağı bir göğsü, ona dua eden bir eli ve onu koruyan bir bakışı yitirir.
İnsanın dile getirebildiği en temiz, en duru sözcük "anne", en güzel sesleniş "anneciğim" dir. Bunlar küçük oldukları kadar yüce; umut, sevgi ve şefkatle yoğrulmuş, insan yüreğinin tüm inceliğini, tatlılığını ve sıcaklığını yansıtan çok güzel sözcüklerdir.
Bir kadının kalbi ne zamanla ne mevsimlerle değişir. Bir kadının kalbi uzun süre can çekişir ama asla ölmez. Bir kadının kalbi erkeğin savaşmak ve orada kıyım yapmak için seçtiği bir tarla gibidir. Ağaçlarını söker, otlarını yakar, kayaları kanıyla kirletir, toprağına kafatasları ve kemikler eker ama bu tarla yine dingin ve uysal kalır, zamanın sonuna kadar ilkbaharlar, sonbaharlar gelip geçer bu tarlanın üstünden!
"Sen, evet sen daha hayatının başındasın, canının istediği gibi çiçekli ve kokulu yollarda yürüyebilirsin! Kalbini yolunu aydınlatacak parlak bir meşale gibi taşıyarak dünyayı dolaşabilirsin. Özgürce düşünüp konuşabilir ve hareket edebilirsin. Hayatın karşısına adını yazabilirsin, çünkü sen erkeksin. Efendi olarak yaşayabilirsin, çünkü babanın serveti seni hiç tutsak etmedi, satılmak ya da satın alınmak için köle pazarına sürmedi."