Biz her şeyin mükemmel olduğu bir devri meydana getirebileceğimize inanacak kadar saf değiliz. Fakat bu bizi, varlığını tespit ettiğimiz hatalar ve kusurlarla mücadele etmekten, zaaflarımızı yenip ideale doğru ilerlemekten alıkoyamaz.
Reklam
Puan vermedi·512 syf.·
11 günde okudu
·Okunma: 19 Eylül 2020 15:25
·2020 32. kitabı
Zamanların en iyisiydi hem de en kötüsü. Akıl çağıydı, hem de budalalık çağı. İnanç çağıydı aynı zamanda, hem de inkar çağı. Bir taraftan aydınlık, bir taraftan da karanlık bir mevsim yaşanıyordu. Umudun baharıydı, yeisin kışı. Her şeyimiz vardı ama hiçbir şeyimiz yoktu. Hepimiz doğruca cennete gidiyorduk, hem de cehenneme. Kısaca o çağ bu devre öyle benziyordu ki sesi en çok çıkan otoriteler iyisiyle kötüsüyle ikisinin mukayesesinin, sadece üstünlük bağlamında yapılmasında ısrar ediyorlardı.
Kader, bir kalbi acıyla sarsmak için her zaman güçlü bir darbeye ve etkisi şiddetli olan bir güce ihtiyaç duymaz; özellikle kaçamak sebeplerle yıkımı ortaya çıkarmak için onun müthiş yaratıcılık arzusunu kamçılar. Biz insanlar, anlaşılmaz dilimizde bu ilk hafif dokunuşlara sebep deriz ve onun küçücük ölçüsünü sık sık kuvvetli bir şekilde etkilemeye devam eden güçle karşılaştırırız; ama bir hastalık çok kısa sürede tanımlanabilir, bir insanın kaderi çok kısa sürede görünür görünmez başlar ve olay olur. Her zaman akılda ve kanda, dışarıdan ruha dokunmadan önce kader uzun süre içeride vazifesini yerine getirir. Kendini tanımak artık kendini savunmak olur ve çoğunlukla da hiçbir işe yaramaz.
