Ne çok insan vardı trafikte! Birbirinden kopuk, diğerlerinin neler yaşadığından habersiz ne çok insan vardı.Çeşitli amaçlar peşinde,çeşitli kaygılarla akıp gidiyordu hayat. Ama kimse kimsenin hikayesini bilmiyordu.
Önce “Çok tatlı bir kız” diye düşündüğümü hatırlıyorum. Birkaç gün sonra “Çok güzel bir kız!” demeye başladım. Bir hafta sonra düşüncem “Harikülade gözleri var”a dönüştü.Bir süre geçince de “Yüzü,gözleri,bedeni bir ressamın başyapıtı gibi” demeye başladım.
Hava kötü dediğimde sadece havadan söz etmediğimi anlamak bu kadar zor mu ? İlle de, ben bu hayattan bıktım,türünde sözler mi etmeliyim? İşim çok dediğimde, bana sahip çıkacak bir erkeğe ihtiyaç duyduğumu anlayacak biri… Yanımda olmanı istiyorum diyemediğim için bu yağmur içimi ıslatıyor dediğimi nasıl anlamaz? Düpedüz,sarıl bana dedikten sonra, sarılmanın ne anlamı kalır! Olmayacak duaya amin deme duygusunu yaşıyorum sürekli.