“Farklı bir dünyada, farklı bir hayatta birlikte olabilirdik. Hükmedecek bir krallık, kurtarılacak insanlar yok. Sadece sen ve ben, bir de birlikte süreceğimiz basit bir hayat var.”
“Ama biz bu dünyada, bu hayattayız.” Alnıma bir öpücük kondurdu, nedense bu bir veda gibi hissettiriyordu.
“Bu yüzden bunu rüyalara saklasam daha iyi olur.”
Kalbinden geçeni daha büyük bir amaç için feda etmek tam olarak böyle bir histi işte. Kalbimi feda etmek, onu bodrum katında bir yerlere kilitlemek gibiydi. Onun güvende olacağını bilirdin ama bu kez de hayatınla olan tüm bağı kesilirdi.
“Seni sevmek, bir lütuf olan aşkını hissetmek… başıma gelen en güzel şey. Artık benim olamayacağın için bundan pişman olmak… Karanlığa gömülmeden önce son bir defa yıldızlara bakmaktan pişman olmaktır.”