Biz düştükçe kalkariz,
biz sustukça stranlar konuşur,
biz yalnız kaldıkça
dağlar yanımızda olur.
Ve biz,
kar altında büyüyen tohumlarız,
bahar gelince
güneşi yeniden çağıracağız.
Mazlum, şiiri mırildandıktan sonra başını cama yasladı.
İçinde bir huzur vardı. Çünkü biliyordu: hikâye bitmedi,
sadece yeni bir sayfaya açıldı.