Desem ki vakitlerden bir nisan akşamıdır
Rüzgarların en ferahlatıcısı senden esiyor
Sende seyrediyorum denizlerin en mavisini
Ormanların en kuytusunu sende görmekteyim
Senden kopardım çiçeklerin en solmazını
Toprakların en bereketlisini sende sürdüm
Sende tattım yemişlerin cümlesini
Desem ki sen benim için,
Hava kadar lazım,
Ekmek kadar mübarek,
Su gibi aziz bir şeysin;
Nimettensin, nimettensin.
Cahit Sıtkı Tarancı
Üç sene sonra köye döndüğünde çekinerek ve dolaylı yoldan sorduğu ilk şey, ilk göz ağrısı olan o kızdı. Onun evlendiğini, köyün ücra bir tarafındaki bir eve gelin gittiğini söylediler. Birden herkesten uzaklaşıp yalnız kalma ihtiyacı duydu.