Sıkılıyor muydu? Hiç kuşkusuz. Konuşmuyorlardı kendisiyle. Köşede kalmıştı, bir köpek gibi. Ölmek daha iyiydi. Öyle ya, birine yük olmaktansa, ölmeyi yeğ tutardı.
Bir gün Tersi ve Yüzü’nü yeniden yazmayı başaramazsam, hiçbir şey başaramamış olacağım,
Yaamımızın ancak birkaç saatini gerçekten yaşıyoruz, derler. Bir bakıma doğrudur, bir bakıma da yanlış.
Gerçekten de, insan övmeyi ya da saygı sunmayı bilmeyince, yalnız kendinden kuşku duymasına karın, kendisini öven kişiyi küçümsediği sanısını uyandırır.
Yazarlık mesleği, hele Fransız toplumunda, büyük ölçüde bir boş gurur mesleğidir