Əgər yazdıqlarımıza uzun müddət toxunmuruqsa və bu müddət ərzində onu təkrar-təkrar oxuyuruqsa, onda o yazı, təbii olaraq, bizim üçün dözülməz olur və biz onu məhv etməyənə qədər sakitləşmirik.
Amma sadə adamlar çətin adamları başa düşmür və onları daha da özünə qapanmağa məcbur edir, sadə adamlar başqalarından kobud olur, deyə düşündüm. Sadə adamların kimisə xilas edə biləcəyini fikirləşmək ən böyük aldanışdır. Ruhən çökmüş, əzgin halda onların yanına gedib kömək istəyirsən, onlarsa səni bir az da ümidsizliyə düçar edir. Bundan başqa, axı onlar qarmaqarışıq birini qarmaqarışıq vəziyyətdən necə xilas edə bilər, deyə düşündüm.