Spoiler vermeden anlatmaya çalışacağım
“Herkes, kendi karakterinin mimarıdır.” öncelikle bu alıntı. Üzerine paragraflar yazılabilir...
Kitabimizda Sarıca ve Çira diye iki kahramanımız var. Bu ikisinin aşkı üzerinden şekillenen hikaye Göbeklitepe etrafında şekilleniyor. Göbeklitepe sadece bir mekân değil; insanın inanç, hakikat ve medeniyet arayışının sembolü olarak hikâyenin merkezinde yer alıyor.
Bu sırada Sarıca’nın anlam arayışı var. Hakikat arayışı, adalet anlayışı, neden varolduğumuzu anlama arayışı… Çira’yı ararken bunları arıyor bir yandan da. Bu aramaları sırasında karşımıza tarihten pek çok kişi çıkıyor. Onlarla ilgili kısa bilgiler ediniyoruz .
Elbette iyiler ve kötüler var… İyi ve kötü mücadelesi… Yine bu nokta için çok güzel bir alıntılar vardı :
“Annesinin iyi olması evladın da iyi olmasına sebep değil ki!”…
“Yer yüzünde iyiliğe muhtaç çok insan var efendim. Arzın karanlık yüzü sayısız kötülükle dolu çünkü."
İlk 70 sayfası çok sıkıcıydı gerçekten. Olayın nereye varacağını anlamakta zorlandım ama sonrası aktı. Üslup bakımından bildiğimiz gibi zaten İskender Pala. Tavsiyemdir.
Mutlaka okunmalı
Roman, bir somun ekmek çaldığı için 19 yıl kürek mahkumu olan Jean Valjean’ın hikayesini anlatır. Hapisten çıktıktan sonra bir piskoposun gösterdiği büyük merhametle hayatını iyiliğe adar. Ancak, geçmişi ve katı yasa savunucusu Müfettiş Javert onun peşini bırakmaz. Hikaye, Valjean’ın himayesine aldığı yetim Cosette ve 1832 Paris Haziran İsyanı etrafında şekillenir. Yoksulluğun insanları suça nasıl ittiğini ve sistemin ezilenlere karşı acımasızlığını gözler önüne serer. En karanlık suçlunun bile sevgi ve merhametle topluma kazandırılabileceğini savunur.
Sefiller, sadece bir sürgün hikayesi değil; insan ruhunun düştüğü en derin sefaletten, iyilik sayesinde nasıl zirveye tırmanabileceğinin zamansız bir kanıtıdır.
Her kitapseverin kütüphanesinde bulundurması gereken türden.
İyi okumalar.
Candide, Voltaire’in en ünlü eserlerinden biridir. Romanın başkahramanı Candide, bir baronun şatosunda büyür ve hocası Pangloss’un öğretileriyle yetişir. Pangloss’a göre “Bu dünya mümkün olan dünyaların en iyisidir” ve yaşanan her şey sonunda bir iyiliğe hizmet eder. Candide de bu düşünceye inanarak hayata umutla bakar. Ancak baronun kızı Cunégonde’a âşık olmasıyla şatodan kovulur ve kendisini hiç beklemediği olayların içinde bulur.
Şatodan ayrıldıktan sonra savaşlar, depremler, salgınlar, idamlar ve ihanetlerle dolu uzun bir yolculuğa çıkar. Sevdiği kadına yeniden kavuşmaya çalışırken Avrupa’yı ve Güney Amerika’yı dolaşır; kölelerle, din adamlarıyla, soylularla ve hatta krallarla karşılaşır. Yolculuğun en ilginç duraklarından biri, altının neredeyse değersiz kabul edildiği Eldorado ülkesidir. Candide’in yaşadığı tüm bu sıra dışı maceralar, Pangloss’un öğrettiği iyimserlik anlayışını sürekli sınarken, roman da okura bu kısacık sayfasına rağmen dev bir hikaye sunar.
Kitap, İstanbul’da rastladığı bir bahçıvanın hayat görüşünden etkilenmesiyle biter. Bahçıvan tüm bu yolculukta rastlamadığı bir görüştedir. Yaşayışta sadelik, iç huzurda ihtişam… Bahçıvanla sohbetinden sonra orada kalırlar ve bir hayat mottosuyla; ‘Bahçemizi yetişmemiz lazım.’
•Bahçeni yetiştir
Ölmeden önce yaşamak…
Osho’nun Ölmeden Önce Ölünüz adlı kitabı, ölüm kavramını korkulacak bir son olmaktan çıkarıp hayatın doğal bir parçası olarak anlamaya çalışan bir eser. Kitabın temel mesajı, insanın bedensel ölüm gerçekleşmeden önce egosunu, hırslarını, korkularını ve sahte benliğini geride bırakabilmesidir. Osho’ya göre gerçek özgürlük ancak bu şekilde mümkündür.
Bu kitabı pandemi döneminde okudum. O günlerde birçok insan gibi ben de zaman zaman “Acaba ölüm sırası bize ne zaman gelecek?” korkusunu yaşıyordum. Her gün ölüm haberleri duyduğumuz, hayatın ne kadar kırılgan olduğunu daha derinden hissettiğimiz bir dönemdi. Kitap tam da bu süreçte bana iyi geldi. Ölümü sürekli kaçılması gereken bir felaket gibi görmek yerine, hayatın bir gerçeği olarak kabul etmeyi ve bugünü daha bilinçli yaşamayı düşünmemi sağladı. Ölüm korkusunu tamamen ortadan kaldırdığını söyleyemem ama onu daha sakin karşılamama yardımcı olduğunu söyleyebilirim.
Kitapta anlatılan bazı fikirlerin İslamiyet’in tasavvuf anlayışıyla ortak yönleri olduğunu da düşünüyorum. Tasavvufta nefsi terbiye etmek, kişinin benliğini aşması, dünya hırslarından uzaklaşması ve Yaradan’a yakınlaşması önemli bir yer tutar. Osho’nun anlattığı ego kavramı ve insanın kendi iç dünyasına yönelmesi fikri de bu açıdan bana tanıdık geldi. Özellikle insanın kendini tanıması, iç huzuru araması ve maddi dünyanın geçiciliğini fark etmesi gibi konularda benzerlikler görmek mümkün.
Bununla birlikte kitabın her görüşüne katıldığımı söyleyemem. Osho’nun bazı öğretilerinde yer alan reenkarnasyon anlayışı gibi fikirler İslam inancıyla uyuşmamaktadır. Bu nedenle kitabı okurken her düşünceyi olduğu gibi kabul etmek yerine, kendi inanç süzgecimden geçirerek değerlendirmeyi tercih ettim. Bana göre bir kitabın değerli olması için içindeki her fikre katılmak
Önemli!! Caner Özdemir yazdı. Yapay zeka ile yazılmadı.
Kitaptan önce evet kitaptan önce 
Kötülükler İyiliğe… Manyak kitabının yazarı Esra hocamın ürettiği içerikler yetti. Son zamanlarda üretilen içerikler kitapların değerini arttırır.
Esra hocam benim kitabım olan 
Pessinus ve Tapınakları aldı. Benim için önce mütekabiliyet gelir. Kitabımı alanın kitabını alırım arkadaş.
Ben pek fantastik kitaptan anlamıyorum. Kusurum mudur bilmiyorum ama Esra Hocam yine fantastik kitap çıkarırsa yine alır okurum.
Kurgulaması yeter. Başkada lafım yok.
Kötülükler İyiliğe… Manyak kitabının yazarı Esra hocamın ürettiği içerikler yetti. Son zamanlarda üretilen içerikler kitapların değerini arttırır.
Esra hocam benim kitabım olan Pessinus ve Tapınakları aldı. Benim için önce mütekabiliyet gelir. Kitabımı alanın kitabını alırım arkadaş.
Ben pek fantastik kitaptan anlamıyorum. Kusurum mudur bilmiyorum ama Esra Hocam yine fantastik kitap çıkarırsa yine alır okurum.
Kurgulaması yeter. Başkada lafım yok.
Hükmedebilirsin
Cennetin Doğusu benim için yalnızca bir roman değil, insanın kendi kaderiyle, geçmişiyle ve içindeki karanlıkla verdiği mücadelenin hikâyesiydi. Sayfalar ilerledikçe karakterlerin hayatlarından çok, insan ruhunun derinliklerini okuduğumu hissettim.
Kitabın merkezinde yer alan “Timşel” — “Hükmedebilirsin” düşüncesi beni en çok etkileyen nokta oldu. Steinbeck, insanın ne tamamen iyiliğe ne de tamamen kötülüğe mahkûm olduğunu; seçim yapma gücüne sahip olduğunu hatırlatıyor. Belki de romanın bütün ağırlığı bu tek kelimede saklı: İnsan, kendi içindeki karanlığa da aydınlığa da hükmedebilir.
Okurken bazen karakterlere öfkelendim, bazen onlara hak verdim; fakat her seferinde kendimden bir parça buldum. Kitabı bitirdiğimde geriye yalnızca güçlü bir hikâye değil, uzun süre zihnimde dolaşacak bir soru kaldı: İnsan gerçekten kim olmak istediğine karar verebilir mi?
Benim için Cennetin Doğusu, bu sorunun peşinden giden ve cevabını tek bir kelimeyle fısıldayan unutulmaz bir romandı: Timşel. Hükmedebilirsin.