Ardından, bir saat önce tıklamaya korktuğum yere tıkladım; Varis'in Instagram hikayesine. Bir şarkı paylaşmıştı. Kalben'in Derdimin Çiçeği şarkısını. Açelya.
Gözlerinin içine baktığımda, evimi görüyordum. Düşününce... Hiçbir zaman sabit bir eve sahip olmamıştım aslında. İçedönük insanlar dışarıda çok vakit geçirmek istemez, hemen eve dönmek isterlerdi; ben ömrüm boyunca nerede olsam, hep eve dönmekistemiştim ama bu his evdeyken de devam etmişti.
Çünkü ev bazen sessizdi. Bazen soğuk. Karanlık. Yalnız.
Ama birine sahip olduğunda, o biri olduğunda; evin onun olduğu yerdi. Nereye gidersen git, başka bir yerde olmak istemeyecektin.