İzzet Eroğlu
@izzeteroglu
Derken Hans elini alnıma koydu ve nefes olmam kolaylaştı. Hans, elini tıpkı çocukken zatürreye yakalandığında elimi onun alnına koyduğum gibi koymuştu.
Hayal kurmak artık her zamankinden daha da büyük bir sığınak olmuştu.
Biten aşklar gibi alıştığımız kişilerin değişmesi, birer ikişer silinmesi de bizi yıkılışlara sürüklemez mi?
Payitahtın son günlerinde bireysel ve toplumsal çöküşleri -onca denetlemeyi aşarak- dile getirebilen romancı, yeni dönemde, başkentte kurulmuş bir dergide yazılarını yayınlatamıyor, sanat görüşünü uluorta söyleyemeyeceğini öğrenmek durumunda kalıyordu.
Herkes yaşlanıp solarken, rüyaları solmamış insanlar ebedi bir gençlikte yaşarlar gençlikleri artık yıpranmaz.