‘O bilirdi ki, dünyada xeyir və şər vardır, lakin canlı həyatın ayrılmaz hissələrindən biri olan məsumluq haqqında fikir heç bir zaman onun ağlına gəlməmişdi. İndi isə qızın şəxsində su saflığı, xeyirxahlıq və məsumluğun bu yüksək zirvəsini görürdü; həmin sifətlərin qaynayıb qarışması isə əbədi həyat demək idi.’
‘İndiyədək ilahiyyat haqqında bir söz, bir mülahizə, bir eyham belə onun ağlına təsir eləməmişdi. Martin heç bir zaman ilahiyyata inanmamışdı. O, həmişə dinsiz yaşamış və ruhun əbədiyyətindən dəm vuran ruhaniləri məsxərəyə qoyub gülmüşdü. O, öz-özünə: ‘’Orada’ heç bir həyat yoxdur və ola da bilməz, bütün həyat buradadır, irəlidə isə əbədi zülmət var,’ deyərdi.’