Enes Yakışık
@jenes
Est modus in rebus.
İstanbul
6 okur puanı
Kasım 2024 tarihinde katıldı
Reklam
Sessiz Bir Çöküşün Tanıklığı
Duygularımı nasıl aktaracağımı düşündüm ama kelimeler yetersiz kalıyor. Stoner ile birlikte bir hayat yaşadım; onun acılarını, yalnızlığını ve içsel çöküşünü adım adım hissettim. Tıpkı günümüzdeki birçok insan gibi, yaşadığı tüm olumsuzlukları içine atıyor, sessizce yok oluyordu. Geçirdiği zorlu süreç onu tüketti, içini çürüttü.
Kitabın son satırlarını ise okuyamadım… Çünkü yakın bir akrabamız da Stoner’ın yaşadığına benzer bir hastalık sürecinden geçti. Onu düşündüm. Sonunu bildiğiniz bir hikâyeyi okumak, bazen dayanılmaz hale gelebiliyor.
Bir İnsan, Bir Kitap ve Unutmak1000Kitap
Bir İnsanı Nasıl Unutursun?
Bu konuyla ilgili birçok yazı bulmak mümkün. Ancak bana göre, bir insanı unutmanın en kolay yollarından biri, onu bir nesneyle özdeşleştirmektir.
Benim için bunun en uygunu kitaptır.
Bir roman seçersin ve o kişiyi bu romanla bağdaştırırsın. Örneğin, kitabın son sayfası, son satırı ve son hecesi ile kendine bir sınır koyarsın: "Eğer bu kitabın sonuna kadar bana dönmezse, o artık geçmişte kalacak." O an hissettiğin yoğun duyguyu bir kağıda döker, kitabın içine koyarsın. Ve kitap kapandığında, o kişi artık o kitabın içine hapsolmuş olur.
Bundan sonra onu sadece kitabı eline aldığında ya da kitaptan bir cümle hatırladığında anımsarsın. Bu da birini unutmanın en zarif, en anlamlı yollarından biridir.