Bana merak etmeyi öğretmişti. Gülmeyi öğrenmiştim.
O, günlerimi aydınlatan bir ışıktı.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
O güne kadar kim bilir kaç kişi bana gülümsemişti. Öyleyse neden bu ilkmiş gibi geliyordu?
“Artık bana uymadığını hissettiğim ismi değiştiriyorum. Ben adımdan ibaret değilim. Adım benim giydiğim bir şey, gömlek gibi. Yıpranıp eskidiğinde değiştiriyorum.”
Onu hiç aynaya bakarken görmemiş, şikâyet ettiğini duymamıştım. Bütün duyguları, dikkati dışarıya yönelikti.
Kötü şeyleri görmezden geliyordu.
Aslında tam olarak öyle de değil... Bizim başımıza kötü şeyler geldiğinde etkileniyordu. Canımız acıdığında, mutsuz olduğumuzda ya da hayatta bazı şeyler ters gittiğinde, bunları fark ediyor ve önemsiyordu. Ama kendi başına gelen kötü şeyleri -kaba sözler, ters bakışlar- hiç kafaya takmıyordu.