Charlotte'ın ailesinden, arkadaşlarından, aşık olduğu erkeklerden, evlendiği erkekten neler çektiğini; nasıl yalnızlaştığını okuyoruz. Onun tek hayatı erken giden Emily, Anne ve Branwell'di. Arkadaşları dediğimiz insanlar onun hakkında çirkin olduğu, edepsiz olduğunu falan söylüyorlar. Kırılmış bir ruh, böylesine bağıran kitaplar yazabilir. Sen kitap karakterlerinle bağırırken, ağlarken ben nasıl yerimde durabilirim ki ? Yanlış yer doğru insandın. Canım Charlotte'ım
"...Tanrı bizi ödülle taçlandırmak için sadece ruhun etten ayrılmasını bekliyor. Öyleyse, neden, hayat çok yakında bitecekse ve mutluluğa girmek için ölüm muhakkaksa, neden sıkıntıya boğulmuş bir halde batmalıyız: Şeref için mi?"
"Onun kölesi olacaksam eğer özgürlüğümü boşuna kaybetmeyeceğim."
Kitabı okurken bende orada - köşede kıvrılmış, gözlerimi güzel buklelerden, beyaz ve siyah muslinlerden, perileri ve onların efendilerini izlemekten, pişen ekmeğin sıcak kokusundan, kulaklarıma dolan hoş kahkahalardan soyutlanmış zihnimle bende oradaydım. Bir tarafta amcasıyla yaşayan duygusal, fedakâr Caroline. Bir tarafta Tek başına ayakları yere basan, güçlü Shirley. Çok zorluk çekti bu iki yakın arkadaş. Gözlerim dola dola okudum sayfaları. Uzun ve bir o kadar kısa bir yolculukla gezdim cümleleri. Canım Charlotte'ım Vilette gibi bu kitabında da kadınlığın ve yalnızlığın acısını sonuna kadar hissettiriyor. Bu kadar sıradışı güzellikte kitaplar okuduktan sonra nasıl böylesini bulabilirim ? Charlotte'ımın değerinin bu kadar az bilinmesi beni mahvediyor. O güzel cümleleri bu denli yalnız olması acı verici.Hayatımızın, içimizin, ruhumuzun sözleri...
ShirleyCharlotte Brontë · Yedi Yayınları · 0155 okunma