izmir
@jjkforkth
birazını da hayal ürünü varlıklara sunabilecek kadar sevgi ve iyilik yok ki dünyada.
ölümlü bir kadından çocuklar peydahlayan bir tanrı; artık çalışmamaya, yargılamamaya, eli kulağındaki kıyamet gününün alametlerine dikkat etmeye çağıran bir bilge; bu masumu temsilci kurban olarak kabul eden bir adalet; havarilerinden kendi kanını içmelerini isteyen biri; dualar ve mucizeler; bir tanrıya karşı işlenen, bir tanrı tarafından bağışlanan günahlar; ölüm kapısından geçilerek varılacak bir öteki dünyadan duyulan korku; çarmıhın amacını ve aşağılamasını artık bilmeyen bir çağda simge olarak çarmıh biçimi, - nasıl da korkunç, nasıl da kadim geçmişin mezarından çıkmış gibi geliyor tüm bunlar bize. böyle bir şeye hâlâ inanıldığına inanmalı mı?