"Bu mektup ikiniz için. Birbirinize sahip olduğunuza çok sevindim. Yükler paylaşılabildiğinde dünya daha nazik ve katlanılabilir bir yer oluyor."
Cecilia Harcourt'tan Thomas Harcourt ve Edward Rokesby'ye
"Yüzünü onun yüzüne doğru eğdi ve gözlerindeki bakışın sonsuza dek peşini bırakmayacağını biliyordu. Bu üzüntü değildi, korku da değildi. Çok daha kötü bir şeydi... boyun eğmeydi, bir anlamda her şeyden feragat etmekti, sanki kendi içine bakmış ve orada koca bir delik bulmuş gibiydi."