Küçükken babamın arabasını çok güzel kullanırdım..
Kardeşimle yattığımızda parmaklarımla yüzüne çok güzel resimler çizerdim..
Mesela on parmak daktilo yazabilirdim istesem..
İçimden tüm şarkıları aynı şarkıcılar gibi söyleyebilirdim..
Bir de öğretmenim yüksek sesle oku demese çok da güzel İngilizce okuyabilirdim..
Çok güzel trampet de çalardım bandoya alınsam..
En güzel Zeki Müren taklidini de yapardım aslında tek başımayken..
Dedim ya küçükken..
Çocuk dedi ki; ben senin gibi dev olsam kalkardım ayağa..
Güneşi saklayan bulutları geçerdi başım.
Sonra uzatırdım elimi cücelere..
Derdim;ben yandım sizin elleriniz ısınsın..
Ardımızda bıraktığımızı sandığımız yalnızca günler değildir, bazen kendimiz de arkada kalırız, yoluna devam eden artık bir başkasıdır..
M. Mungan/yedi kapılı kırk oda