O yalnız anlarda güçlü olmak zorunda değilsindir. Yorulduğunu kabul edebilirsin, ağlayabilirsin, susabilirsin. Kendine sarılmayı öğrenirsin. Çünkü bazen insanı en iyi anlayan yine kendisidir.
Bazen insanları anlamak zordur. Aynı kelimeleri duysak bile herkes başka şeyler hisseder. Birinin susması ilgisizlik sanılırken, belki de içindeki fırtınayı saklıyordur. İnsanları anlayamamak çoğu zaman dinlememekten değil, herkesin dünyasının farklı olmasındandır. Bu yüzden anlamaya çalışmak, haklı olmaktan daha kıymetlidir.
Beklentiye girmemek, kalbini kapatmak değil; onu yormamaktır. İnsanlardan beklediklerin değil, sana verdikleri gerçektir. Olursa sevinirsin, olmazsa eksilmezsin. Huzur, “olmadı”ya anlam yüklemediğin yerde başlar.